Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

ΟΝΕΙΡΟ ΘΕΡΙΝΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, Της Μαρίνας Μάγκλαρη

οι γέφυρες φτιάχνονται για να ενώνουν αποστάσεις
οι γέφυρες αναδύονται εκεί όπου το βήμα είναι αδύνατο
οι γέφυρες γεννιούνται όταν οι δρόμοι είναι κλειστοί
κάτω από γέφυρες ζουν οι πεταμένοι από όλους, αυτοί που σέρνουν τη ζωή κλεισμένη μέσα σε μια σακούλα
 


καλοκαίρι του 2014
να είναι στα μισά του
και η ζέστη αφόρητη
και οι τεράστιες λεωφόροι αβάσταχτες, παραζαλισμένες 

 τα σπίτια αδειάζουν οι κάτοικοί τους διωγμένοι σαν τα ποντίκια αναζητούν μια γωνιά, να στήσουν τη σκιά του εαυτού τους
είναι οι ώρες που μετράς ανάποδα την ύπαρξή σου, να εξαϋλωθείς, να μη νιώθεις
 το σκυμμένο κεφάλι πιάνει φιλίες με βρώμικα πλακάκια, κουτουλάει σε ξεχασμένα αυτοκίνητα, αδειάζει το βλέμμα σε ιπτάμενα σκουπιδόχαρτα, σε κόπρανα σκύλων  
κάτω από μια γέφυρα αντικρίζω ό,τι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου  
κάτω από μια γέφυρα ν’ αναπνέουν δύο κορμιά, γυμνά, το ένα μέσα στο άλλο,  
δυο κορμιά δίχως κεφάλια,  
ένα κορίτσι, ένα αγόρι  
έχουν σβήσει τα πάντα γύρω τους,  
μόνο οι δυο τους υπάρχουν,  
όνειρο θερινής αστικής ημέρας  
κι ας μαίνεται όλη η κόλαση γύρω τους  
κι ας ψάχνουμε όλοι εμείς το νόημα της ζωής σε δροσερά αεριζόμενα διαμερίσματα, με τρεχούμενο νερό, ηλεκτρικό, ασανσέρ, σε υπέροχες καλοφτιαγμένες λέξεις, κενές, σε καθαρά σεντόνια, κρυμμένους φόβους, φανταχτερά μπιχλιμπίδια, στημένες φωτογραφίες, φανταστικούς θαυμαστές
κάτω απ’ αυτή τη γέφυρα βρίσκεται όλη η ευτυχία
ένα κορίτσι, ένα αγόρι τα κορμιά τους είναι αρκετά για να χωρέσει όλη η λαχτάρα για ζωή

Υ.Γ. λίγο καιρό μετά οι «σπουδαίοι» έβαλαν κάγκελα σ’ αυτό το σημείο κάτω απ’ τη γέφυρα, για να μη χωράει κανείς να τρυπώσει, δεν ξέρουν, όμως, πως η ζωή μπορεί να τρυπώσει παντού…

                                             ΜΑΡΙΝΑ ΜΑΓΚΛΑΡΗ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου